Hoe het woonruimte-verdeelsysteem mensen tussen wal en schip laat vallen

Vroeger was alles anders. Vroeger verdeelden we de woningen zelf. Waren we niet aan regels gebonden en bepaalde een groep sigaar rokende mannen welk gezin welke woning kreeg. Met de introductie van de huisvestingsverordening en het woonruimte-verdeelsysteem in de jaren negentig veranderde dat. Een objectief, eerlijk en transparant systeem deed zijn intrede. Maar wat als een hele groep urgent woningzoekenden buiten dit systeem valt?

Die gereguleerde woonruimteverdeling lost niet alle vraagstukken op. Dat merkten we bijvoorbeeld al bij sociale koopwoningen waar geen officiële voorrangsregeling bestaat. Hier zijn er vaak meerdere kandidaten voor één woning. Bij de lancering van ons nieuwe concept ‘In between places’ werd het nog pas echt pijnlijk duidelijk. Iets meer dan 5% van de aanmelders kreeg een woning toegewezen. De rest valt door ‘het systeem’ tussen wal en schip.

300 urgenten voor 22 woningen

‘In between places’ is er voor mensen die volgens de urgentieregeling van het woonruimte-verdeelsysteem niet voor een huis in aanmerking komen. Toch zitten ze in een urgente situatie en hebben ze acute woningnood. Deze mensen kunnen met ‘In between places’ daarom voor maximaal een jaar een huis huren. Een jaar waarin ze even op adem kunnen komen en hun leven weer op orde kunnen krijgen. We hebben hiervoor 22 woningen beschikbaar. En ruim 300 gegadigden…

Oud vak komt terug

Hiermee werd een wachtrij zichtbaar die eerder niet zichtbaar was. En daarmee komt een oud vak terug. Namelijk dat we zelf uitspraken moeten doen over de volgorde van de wachtrij. Nu niet meer alleen door mannen. En zeker niet meer met sigaren. Maar spannend is het wel. Ook voor de medewerkers. Want hier hebben we geen systeem voor.

Feeling en professie

Hoe bepaal je bijvoorbeeld wie het meest urgent is? Soms is loten de oplossing. Dat is gemakkelijk en algemeen geaccepteerd. Maar in sommige gevallen is het heel duidelijk dat de één de woning net iets harder nodig heeft dan de ander. Dat levert spanning op. Want als het niet uit het systeem kom, hoe kom je dan tot een oordeel zonder willekeur? Het is naar mijn idee feeling en een beroep doen op de professie van de corporatiemedewerker. We krijgen een stukje vakmanschap terug in het werk.

Terug bij het probleem

De Pavlov-reactie is natuurlijk om ook hier regels voor op te stellen. Maar dan ben je snel terug bij hetzelfde probleem dat je net aan het oplossen was. En dat is nou juist dat er in een gereguleerde wereld veel mensen buiten de boot vallen.

Auteur:  Harro Zanting, Directeur-bestuurder Dudok Wonen

Bron: DUDOK Wonen https://www.dudokwonen.nl/over-dudok/blog-bestuurder-harro-zanting/hoe-het-woonruimte-verdeelsysteem-mensen-tussen-wal-en-schip-laat-vallen/

Wil je meepraten over dit onderwerp? Schrijf je dan nu in voor de seminar Denk mee over een nieuw WRV.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *